Als Prinses Juliana meerderjarig wordt neemt ze op 2 mei 1927 zitting in de Raad van State. In 1930 ontvangt Prinses Juliana een eredoctoraat in de letteren en wijsbegeerte. In de crisisjaren komt het Nationaal Crisiscomité stand op initiatief van de Prinses. Ondertussen maakt het kabinet zich zorgen over het ongehuwd blijven van de Prinses. Op 7 januari 1937 zijn deze zorgen voorbij als zij met de Duitse Prins Bernhard von Lippe-Biesterfeld huwt. Het paar vestigt zich op het Paleis Soestdijk, een vleugel wordt compleet opnieuw ingericht dit was het geschenk van het Nederlandse volk. Bij het Koninklijke Besluit van 8 januari 1937 wordt vastgesteld dat eventuele kinderen van Prinses Juliana de naam Van Oranje-Nassau zouden dragen.
Bij Koninklijk besluit van 3 december 1936 wordt Prins Bernhard benoemd tot kapitein (ritmeester) bij de Koninklijke Landmacht en luitenant-ter-zee 1ste klasse bij de Koninklijke Marine. Bij Koninklijk besluit van 6 januari 1937 werd aan Prins Bernhard de titel Prins der Nederlanden verleend en werd tevens benoemd tot adjudant in buitengewone dienst van Koningin Wilhelmina.
Als de Duitsers in mei 1940 binnen vallen vlucht het Koninklijk gezin naar London, de kroonprinses vestigt zich in Ottawa (Canada) waar ze blijft totdat de oorlog voorbij is. In april 1945 komt ze aan met haar moeder in het zuidelijke bevrijde deel van Nederland waar de Prinses zich vestigt in Breda. Hier werkt ze mee aan een hulpactie voor de mensen in noord Nederland.
Op 10 oktober 1947 wordt Prinses Juliana bij de wet tot regentes benoemd en 4 dagen later werd zij beëdigd.
Koningin Wilhelmina doet op 4 september 1948 troonafstand Juliana volgde haar die dag op.

Haar menselijkheid en eenvoud vallen goed bij het Nederlands volk waardoor ze erg populair wordt.
Op 18 februari 1947 wordt Prinses Maria Christina van Oranje-Nassau geboren, het prinsesje is gedeeltelijk blind en wordt verscheidende keren geopereerd. De oorzaak hiervoor wordt toegeschreven aan dat Juliana de ziekte Rode Hond tijdens haar zwangerschap had opgelopen. Haar ouders besluiten in 1948 de hulp van gebedsgenezeres Margaretha Hofmans (1892-1968) in te roepen. Zij beweert als 'gebedsgenezeres' een gunstige invloed op de genezing te kunnen uitoefenen. Margaretha krijgt een eigen kamer op Soestdijk. De invloed van deze dame op Koningin Juliana blijkt groot te zijn als haar toespraken mystieke kanten krijgen (USA). Het kabinet wordt in verlegenheid gebracht en ook Prins Bernhard toont een groeiende afkeer van de gebedsgenezeres. In 1956 wordt besloten dat er een onderzoek moest komen, deze werd uitgevoerd door de heren dr.L.J.M.Beel, ds.P.S.Gerbrandy en jhr.dr.A.D.W.Tjarda van Starkenborg Stachouwer. Dit leidde ertoe dat Juffrouw Hofmans uit het koninklijke leven verdween en een reorganisatie van het secretariaat van de koningin.
Op 27 december 1949 ondertekent Koningin Juliana de akte van soevereiniteitsoverdracht en erkenning van de Republiek der Verenigde Staten van Indonesië te Amsterdam.

Juliana is goed op de hoogte van alle staatszaken en onderhield en liet, wanneer ze dat nodig vond, haar autoriteit gelden. Koningin Juliana is niet bang haar morele opvattingen kenbaar te maken wat soms spanningen tussen de Koningin en het kabinet veroorzaakte. Dit blijkt ook wel bij de gratie verzoeken van Duitse oorlogsmisdadigers. Zij verzet zich vanaf 1950 tegen de verdere executies van de oorlogsmisdadigers. In 1950 verleent ze gratie aan de Duitsers Kotälla, Aus der Fünten en Fischer, deze werden bekend als de drie van Breda. Dit riep hevige protesten op van ondermeer Kamerleden, de pers, en natuurlijk de Joodse kerkgemeenschappen.
In 1952 heeft Koningin Juliana een conflict met het kabinet als zij aandringt op gratiëring van de ter dood veroordeelde W.Lages. Zij dreigt zelfs met troonafstand waarop het kabinet zwicht.
Voor Nieuw-Guinea wenst zij een vreedzame oplossing en tekent voor de overdracht in 1965. En op 25 november 1975 tekent zij voor de onafhankelijkheid van Suriname.
De huwelijken van haar dochters Irene in 1964 en Beatrix in 1966 zorgen weer voor grote beroering onder het Nederlandse Volk. In 1976 krijgt zij te maken met de "Lockhead vliegtuig affaire" rondom Prins Bernhard. Ook hier dreigt Juliana met troonafstand als het onderzoek zich zal voortzetten.

Bernhard zou tussen 1960 en 1962 voor een miljoen dollar aan steekpenningen hebben ontvangen, hij zou zelfs om meer gevraagd te hebben in 1974. Prins Bernhard bleef ongestraft met behulp van een incompleet rapport van de commissie 'Donner'. In augustus 1976 komt het tot een hoogtepunt in de Lockhead affaire. De Prins erkent dat hij niet juist had gehandeld met de vliegtuigfabrikant Lockhead. Hierop moet hij zijn militaire functies neerleggen.
Ook werd de Prins beschuldigd voor de oorlog lid te zijn geweest van de Duitse SS, door ingrijpen van de BVD werd het onderzoek gestaakt. Niettemin is Bernhard zeer verdienstelijk geweest voor Nederland tijdens de Tweede Wereld Oorlog.
Op het landgoed Reckenwalde (heden Woynowo) bij de Poolse grens groeit Prins Bernhard op. Het krijgt thuis les en later gaat hij naar de kostscholen in Züllichau en Berlijn. Later bezoekt hij soms colleges in rechten te Lausanne, München en Berlijn. Als een echte student houdt hij wel van een feestje. In 1933 zet hij zich in voor het Referendar-examen, een soort doctoraal in rechten, waar hij in 1935 voor slaagt. Hierna gaat hij werken bij het Duitse chemisch concern Interesse Gemeinshaft (I.G) Farben en krijgt een functie in Parijs. De levenslustige Prins woont in bij Graaf Kotzebue. Na het huwelijk wordt bij Koninklijk Besluit op 6 januari 1937 de Prins de titel 'Prins der Nederlanden' verleend. Hij staat naast zijn schoonmoeder als Adjudant. Na de Duitse inval in mei 1940 weigert de Prins het land te verlaten terwijl Koningin Wilhelmina erop staat dat hij meegaat. Na enige bemiddeling gaat de Prins mee. In maart 1941 haalt Prins Bernhard zijn militaire vliegbrevet bij de R.A.F. en krijgt de rang Honorary Air Commandore. In 1942 wordt hij benoemd tot Schout-bij-nacht en Generaal-majoor. In 1943 wordt hij Vice-admiraal en Luitenant-generaal. Op 13 september 1944 wordt hij bevelhebber van de Binnenlandse Strijdkrachten. In zijn aanwezigheid vindt op 5 mei 1945 in hotel De Wereld te Wageningen de onvoorwaardelijke overgave van de Duitse troepen in Nederland getekend. Na de oorlog wordt Prins Benard ontheven van zijn functies en wordt in 1945 benoemd tot Inspecteur-generaal van de Koninklijke Landmacht en in 1946 van de Koninklijke Marine en in 1953 van de Koninklijke Luchtmacht. In 1970 wordt deze functie samengevoegd tot Inspecteur-generaal der Krijgsmacht.

Voor zijn verdiensten tijdens de oorlog krijgt Prins Bernhard in 1946 het Commandeurskruis van de Militaire Willemsorde en het Vliegerskruis. Hij is de oprichter van het Prins Bernhard Fonds en deelt jaarlijks de Zilveren Anjer uit.
In 1958 is Prins Bernhard de oprichter van de Stichting Praemium Erasmiamum op die geldprijzen verleent aan personen of instellingen die voor Europa een belangrijke prestatie hebben geleverd. Van 1956 tot 1976 is hij President van de Europese Culturele Stichting. Prins Bernhard is gek op reizen en is graag in Afrika, tijdens zijn reizen brengt hij vele handels- en vriendschapsbanden tot stand. Van 1961 tot 1977 is hij President van het Wereld Natuur Fonds en daarna als voorzitter van de Nederlandse afdeling hiervan. Hij is actief in de strijd tegen neushoornstroperij en de ivoorhandel. De hoogbejaarde Prins heeft keelproblemen en heeft al talloze (keel)operaties achter de rug.
Sinds de troonafstand van Koningin Juliana trad Prins Bernhard ook steeds meer naar de achtergrond. Hij zette zich in het openbaar alleen nog in voor de natuur en bedreigde diersoorten. In 1991 mocht Prins Bernhard zich weer in militair uniform vertonen, en was hij present bij de 50ste herdenking van de bevrijding in 1995.
Op 15 oktober 2002 is Prins Bernhard, die begrafenissen verafschuwd, toch aanwezig bij de bijzetting van zijn schoonzoon Pins Claus (1926-2002) in de Nieuwe Kerk te Delft.